Chaparral canyon fire near Rancho Peñasquitas (1995) Photo by Rick Halsey

chociaż wiele gatunków roślin chaparral wymaga trochę ognia (ciepła, dymu lub zwęglonego drewna) do kiełkowania, chaparral nie jest „przystosowany” do ognia per se. Poszczególne gatunki są raczej dostosowane do konkretnych reżimów pożarowych obejmujących sezon, częstotliwość, intensywność i nasilenie oparzeń. Pomimo pożarowych wymagań regeneracyjnych niektórych gatunków, sama społeczność chaparral jest wyjątkowo odporna na bardzo długie okresy bez ognia. Starodrzew chaparral w wieku powyżej stu lat pozostaje produktywnym, dynamicznym ekosystemem. W rzeczywistości nasiona wielu roślin chaparral faktycznie wymagają 30 lat lub więcej wartości nagromadzonej ściółki liściowej, zanim z powodzeniem wykiełkną.

Zdjęcie Maj, 2002 Isabelle Kay

Camp Elliot Chaparral Reserve (w pobliżu bazy lotniczej Miramar Marine Airbase) — przed pożarem cedru

zdjęcie 3 listopada 2003 Isabelle Kay

Camp Elliot Chaparral Reserve — po pożarze cedru

zdjęcie 3 listopada 2003 przez Isabelle Kay

Camp Elliot Chaparral Reserve patrząc NW na ranczo Scripps. Pinapple patrząc rośliny są yucca, że

przeżył pożar (90% przeżywalności) i są teraz kwitną.

w reakcji na ogień krzewy chaparral i byliny zielne można podzielić na pięć różnych grup, z których każda ma własną strategię przetrwania:

Obligate resprouters: Przetrwaj pożary tylko przez resprouting (toyon i scrub oak).

Toyon resprouting from base Photo by Rick Halsey

peeling dębu resprouting from base Photo by Rick Halsey

Obligate Siewniki: dorosłe rośliny giną w ogniu. Nasiona do kiełkowania wymagają ognia (ceanothus).

Zdjęcie Rick Halsey

sadzonki Ceanothus po pożarze cedru

zwolennicy endemicznego ognia: jednoroczne. Nasiona do kiełkowania wymagają ognia (Szepczące dzwony).

Photo by Rick Halsey

Whispering bells

Siewniki fakultatywne: odrosty dorosłych roślin i kiełkowanie nasion jest wzmocnione przez sygnał ognia (chamise).

Dojrzałe chamise i sadzonki Zdjęcie: Rick Halsey

częste obserwatorzy ognia: jednoroczne. Kiełkowanie nasion wzmocnione jakimś sygnałem pożarowym (snapdragon).

Snapdragon Photo by Rick Halsey

poszukiwanie dynamiki kiełkowania po pożarze to niesamowita historia obejmująca zarówno dyscyplinę naukową, jak i wyobraźnię. Pierwszym gatunkiem wykazanym w reakcji na zwęglone Drewno był whispering bells w 1977 roku przez D. T. Wicklowa. Krzewy obligatoryjne, takie jak większość gatunków ceanothus i manzanita, można uznać za prawdziwe „chaparralians”, ponieważ ich cykl życiowy wymaga reżimu pożarowego specyficznego dla ekosystemu chaparral. Są inne rośliny, które zachowują swoje sekrety. Na przykład, mission manzanita może, ale nie musi, wymagać jakiegoś ognia do kiełkowania. Gatunek często rozmnaża się, ale sadzonki tego gatunku wydają się nieistniejące lub niezwykle rzadkie zarówno w dojrzałych drzewostanach chaparralu, jak i w środowiskach po pożarze. Nie wiemy, czy coś w środowisku zmieniło się na tyle, aby zapobiec kiełkowaniu, czy istnieją inne mechanizmy.

Banner Grade Chaparral recovery (kwiecień, 2005) Photo by Barbara Barnes

pomysł, że starszy chaparral jest odpowiedzialny za wywoływanie dużych pożarów, jest związany z jednym z najczęściej powtarzających się nieporozumień dotyczących systemu: wcześniejsze wysiłki przeciwpożarowe pozwoliły na „nienaturalne” nagromadzenie pędzla w chaparralu, co prowadzi do ogromnych, katastrofalnych pożarów. Przekonanie to wydaje się być oparte na błędnym zastosowaniu badań dotyczących suchych lasów sosnowych ponderosa wykazujących, że podszycie wzrosło w ciągu ostatniego stulecia z powodu udanych działań przeciwpożarowych. W przeszłości powierzchniowe pożary płonęły przez te lasy w odstępach od 4 do 36 lat, usuwając podłoże i tworząc bardziej ekologicznie zrównoważony system. Wniosek ten nie ma jednak nic wspólnego z krzewami kalifornijskimi.

szczegółowa analiza historycznych danych przeciwpożarowych wykazała, że nie tylko działania przeciwpożarowe nie wykluczyły pożaru z południowej Kalifornii chaparral, jak mają w lasach sosnowych ponderosa, ale liczba pożarów faktycznie rośnie wraz ze wzrostem populacji. Kiedy chaparral się pali, wszystko idzie, bez względu na wiek. Jest to charakterystyczne dla systemu ognia koronowego w przeciwieństwie do typu ognia powierzchniowego występującego w lasach ponderosa. Młode, 5-letnie stanowisko chaparral wyprodukowało już więcej niż wystarczającą ilość materiału, aby zasilić i przenieść pożar w całym krajobrazie podczas ekstremalnych, wietrznych warunków Santa Ana, gdy występują wszystkie katastrofalne pożary. Ogólnie rzecz biorąc, ile lat ma odzyskane stanowisko chaparral, ma niewiele wspólnego z jego szansami na spalenie. Pogoda jest głównym czynnikiem determinującym zarówno wielkość ognia, jak i rozprzestrzenianie się.

zrozumienie związku chaparrala z ogniem jest ważne, ponieważ system jest niezwykle wrażliwy na zwiększoną częstotliwość pożaru. Jeśli opinia publiczna uważa, że chaparral musi spłonąć, a starsze drzewostany są niezdrowe, doprowadzi to do polityki zarządzania gruntami, która może zagrozić dalszemu istnieniu systemu. Jeśli odstęp między pożarami spadnie poniżej 10 do 15 lat, wiele gatunków roślin zostaje wyeliminowanych, a chaparral zostaje zniszczony, Zwykle zastępowany przez nierodzime, chwastowate użytki zielone.

stare drzewostany chaparral stanowią jedne z najcenniejszych zasobów naturalnych regionu i wymagają ochrony. Chociaż nadal istnieją duże ślady chaparral w całej Kalifornii, połączenie zwiększonej częstotliwości pożaru i rozwoju poważnie zagrozi zdrowiu i integralności ekosystemu w ciągu następnego stulecia. W miarę jak populacja Kalifornii rośnie, dostępność flatland szybko maleje, a deweloperzy szpiegują backcountry w poszukiwaniu dodatkowych możliwości budowlanych. Biorąc pod uwagę rozwój, zwiększoną częstotliwość pożarów i możliwość utrzymywania się suszy, przyszłość wydaje się niezwykle trudna dla pozostałych drzewostanów rodzimej chaparral w południowej Kalifornii.

Zdjęcia:

Różne fotografie z San Diego County, 2005. WhiteSage [email protected]

Kay, I. (2002-2003). Zdjęcia Camp Elliot Chaparral Reserve. Retrieved March 20, 2005 from Daniel Udovic ’ s Photo Gallery of post-fire recovery of an obligate plant-pollinator mutualism at http://yucca.uoregon.edu/wildfires.html

Halsey, R. W. (2005). Zdjęcia Rancho Peñasquitos, toyon, dąb szypułkowy, ceanothus, chamise. Retrieved April 24, 2005 from Southern California Chaparral Field Institute at http://www.californiachaparral.com/pages/1/index.htm

Halsey, R. W. (2005). Zdjęcia snapdragon i whispersing bells. W Fire, chaparral i survival w południowej Kalifornii. San Diego, CA: Sunbelt Publications.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.