francuski fizyk Charles Augustin de Coulomb (1736-1806) zasłynął z ustalenia zależności dla obliczenia siły między ładunkami elektrycznymi. Zajmował się również pionierskimi pracami nad ślizgiem i tarciem płynów.

Charles Augustin de Coulomb urodził się w dostojnej rodzinie Angoulême 14 czerwca 1736 roku. Po ukończeniu studiów w Paryżu spędził 9 lat na Martynice jako inżynier wojskowy. Zły stan zdrowia zmusił go do powrotu do Francji w 1776 roku, gdzie w ciągu następnych 13 lat jego praca naukowa przyniosła mu sławę, awans wojskowy i członkostwo w Królewskiej Akademii Nauk. W 1784 roku został mianowany intendentem wód i fontann Francji. Następne 5 lat spędził na pisaniu swoich wspomnień o elektryczności i magnetyzmie. Coulomb stał się znaną i wpływową postacią w świecie akademickim, ale zrezygnował ze wszystkich swoich stanowisk w momencie wybuchu rewolucji. W 1802 powrócił do Paryża na stanowisko jednego z inspektorów generalnych instrukcji publicznych.

pamiętnik Coulomba z 1779 roku, The Theory of Simple Machines, jest kompilacją jego wczesnych eksperymentów na statyce i mechanice, w których dokonuje pierwszego formalnego stwierdzenia praw rządzących tarciem. W 1784 roku badał sprężystość skrętną, znajdując zależność między różnymi czynnikami związanymi z małymi oscylacjami ciała poddanego skręcaniu.

jego najbardziej znaczące prace to siedem, które Coulomb przedstawił przed Akademią w 1785 i 1786 roku. W pierwszym ogłosił pomiar sił elektrycznych odpychania między ładunkami elektrycznymi. Rozszerzył tę pracę na siły przyciągania w swoim drugim pamiętniku. Doprowadziło to do dalszych prac ilościowych i jego słynnego prawa siły dla ładunków elektrostatycznych (prawo Coulomba). Kolejne referaty dotyczyły utraty energii elektrycznej ciał i dystrybucji energii elektrycznej na przewodach. Wprowadził „płaszczyznę dowódową” i za jej pomocą był w stanie zademonstrować zależność między gęstością ładunku a krzywizną powierzchni przewodzącej.

magnetyzm był przedmiotem wczesnych badań Coulomba, do których powrócił w późniejszych latach. Zauważył, że magnetyzm odpowiada relacji przyciągania i odpychania, podobnie jak dla sił elektrycznych. Opracował również równanie ruchu magnesu w polu magnetycznym, pokazujące wyprowadzenie momentu magnetycznego z okresu małych oscylacji.

w 1801 r.Coulomb opublikował kolejną ważną pracę, w której przedstawił wyniki, które uzyskał, pozwalając cylindrowi oscylować w cieczy, zapewniając tym samym sposób na znalezienie względnej lepkości cieczy.

o Coulombie, Thomas Young napisał: „jego moralny charakter jest tak poprawny, jak jego matematyczne badania.”Pozostał w Paryżu aż do śmierci w sierpniu. 23, 1806.

Czytaj dalej

większość informacji na temat Coulomba jest w języku francuskim. W języku angielskim opisy jego eksperymentów znajdują się w William Francis Magie, A Source Book in Physics (1935); Duane Roller and Duane H. D. Roller, the Development of the Concept of Electric Charge: Electricity from the Greeks to Coulomb (1954); oraz Morris H. Shamos, ed., Great Experiments in Physics (1960). Ogólne tło na temat środowiska naukowego czasu patrz Abraham Wolf, A History of Science, Technology and Philosophy in the Eighteenth Century (1939). Krótkie odniesienia pojawiają się również w historii teorii Eteru i elektryczności: od czasów Kartezjusza do końca XIX wieku (1910) oraz Hugh Hildretha Skillinga, Exploring Electricity: Man ’ s Unfinished Quest (1948). □

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.