Creative Commons obraz uzyskany przez Flickr

w 1915 Cecil Sharp, ważny kolekcjoner tradycyjnych angielskich ballad, został poinformowany, że wielu Appalachów śpiewało stare angielskie pieśni. W latach 1916-1918 odbył tournée po zachodniej Karolinie Północnej i innych stanach Appalachów, nagrywając ponad 500 ballad o angielskich korzeniach. Jego najcenniejszym źródłem była Jane Hicks Gentry z Hot Springs w Karolinie Północnej. Gentry był członkiem słynnej Karoliny Północnej, opowiadającej historie i śpiewającej rodziny Harmonów. Podzieliła się z Sharp ponad 70 swoimi utworami. W 1917 roku Sharp opublikował swój zbiór pieśni w książce zatytułowanej English Folk Songs from the Southern Appalachians. Książka jest najważniejszym źródłem tradycyjnych pieśni Appalachów. W 2000 roku film Songcatcher przedstawiał doświadczenie Sharpa w zbieraniu ballad w Appalachach.

tradycyjne piosenki, podobnie jak tradycyjne potrawy, reprezentują więcej niż początkowo spotykają oko. Reprezentują więzi rodzinne, poczucie miejsca, Wspólnoty i wspólne radości &. Po prostu reprezentują historię. Nic dziwnego, że jest to dokładnie to, co Angielski folklorysta Cecil Sharp odkrył (i potwierdził) podczas tournée po Południowej Appalachii na początku XX wieku.

Cecil Sharp urodził się w Londynie w 1859 roku. Jako młody człowiek studiował w Cambridge i kontynuował naukę w Anglii i Australii. Około 1900 roku zwrócił swoją uwagę na muzykę ludową, podróżując po angielskiej wsi, dokumentując i rejestrując Znikające tradycyjne ballady, które istniały tylko w umysłach, sercach i głosach starzejących się pokoleń.

na szczęście (i nieco niechętnie) Sharp ostatecznie skierował swoją pasję do zbierania piosenek w stronę Stanów Zjednoczonych. Jego początkowe oczekiwania były niskie. W jaki sposób młody, wyczynowy naród mógłby wnieść znaczący wkład w badania nad tradycyjnymi europejskimi balladami? Ostry czuł niewiele osób w wieku poniżej 70 lat posiadało autentyczne, pierwsze wspomnienia i uczucia niezbędne do prawdziwego reprezentowania Dziedzictwa zanikającej, przekazanej Kultury. Z pewnością tętniące życiem, rozwijające się Stany Zjednoczone, pełne rodzącego się nacjonalizmu i kapitalizmu, z niewielkim wyprzedzeniem bagatelizowane, a nie celebrowane domowe sposoby swoich rodziców i dziadków. Ku jego uciesze i dla naszej korzyści, to, co Sharp znalazł, zaskoczyło i zdumiało wszystkich.

podczas trzech oddzielnych podróży do Ameryki, w latach 1916-1918, Cecil Sharp spędził 46 tygodni w odległych południowych społecznościach Appalachów. Zebrał prawie 2000 utworów &. Niektóre z nich były pochodzenia angielskiego; inne – jak taniec kwadratowy-były wyraźnie Amerykańskie. Niewątpliwie najcenniejszym Związkiem Sharpa ze Stanów była Olive Dame Campbell, żona pedagoga, działacza społecznego i konserwatora, Johna C. Campbella.

na długo przed spotkaniem Sharpa i Campbella, Olive Dame spędziła lata towarzysząc mężowi w jego podróżach, badając systemy szkolne w wiejskich Appalachach. Podczas tych podróży Campbell po raz pierwszy zetknął się z górskimi pieśniami i balladami. Napisała o jednym z takich doświadczeń, w Hindman Settlement School w Kentucky w 1907 roku-i jego głębokim wpływie na jej życie,

„czy kiedykolwiek o tym zapomnę? Płonący ogień, młoda dziewczyna na niskim stołku przed nim, delikatne dziwne bicie banjo-inne niż wszystko, co słyszałem wcześniej – a potem piosenka. Byłem przyzwyczajony do śpiewania Barbary Allen jako dziecko, ale jak daleko od tej delikatnej melodii było to-tak dziwne, tak odległe, tak ekscytujące. Ja utraciłem prawie od pierwszy nuta, i przyjemny pokój wyblakłem z wzrok; śpiewak tylko głos. Znowu ujrzałem długą drogę, którą przeszliśmy, ciemne wzgórza, skaliste strumienie graniczące z wysokimi hemlocks i hollies, samotne domki odróżniające się w nocy tylko przez światło płonące z kominów. Potem te też wyblakły i wydawało mi się, że przenoszę się w jeszcze bardziej mroczną i odległą przeszłość, której sam byłem częścią.”

w 1916 roku Cecil Sharp wraz ze swoją sekretarką i asystentką, Maud Karpeles, przybył do Ameryki, gdzie początkowo prowadził serię wykładów na temat angielskiej muzyki ludowej i jej wpływu na społeczność. Przez cały czas Sharp nie milczał, że nie ma czegoś takiego jak amerykańska muzyka folkowa. Zanim dotarł do Chicago, obawiał się, że jego podróż przyniesie niewiele owoców w jego dziedzinie badań. Wkrótce potem, przybywając do Asheville NC, Sharp wezwał Olive Dame Campbell, którą poznał na krótko w Anglii rok wcześniej. Do Sharpa Campbell nalegał, aby mieszkańcy południowych Appalachów nadal śpiewali tradycyjne pieśni i ballady, które ich angielscy i szkoccy przodkowie przynieśli ze sobą w czasie emigracji. I postanowiła to zademonstrować.

pod kierunkiem Campbella, a często z Towarzystwem, Sharp wyruszał w odległe społeczności regionu. Jego odkrycia były niezwykłe. Nagrał dziesiątki wpisów do pamiętnika … w Madison County, NC, Sharp przekroczył French Broad na punt, aby uzyskać dostęp do county seat of Marshall i pobliskiego miasta Hot Springs. Przewoźnik opowiedział Sharp ’ owi o śpiewaniu żony (którą Sharp poznał) i że „podczas pobytu w gorących źródłach mógł zdjąć dobrą piosenkę od listonosza””, który kazał mu odszukać niewidomą dziewczynę o imieniu Linnie Landers i zdobyć od niej dobre piosenki.”

w Anglii Sharp był przyzwyczajony do zbierania piosenek od starszych ludzi – w Ameryce często był zaskoczony młodym wiekiem swoich śpiewaków. Pisze: „Floyd Chandler śpiewał Mathy Groves bardzo pięknie i ma zaledwie 15 lat. Inny piosenkarz, David Norton, miał siedemnaście lat. Addie Crane miała dwadzieścia jeden lat, a Linnie Landers zaledwie dwadzieścia lat. Nawet pani Szlachecka była dopiero po pięćdziesiątce!”

do jego kolekcji, ta pierwsza podróż do Ameryki dostarczyła ostrych ponad 400 piosenek i tańców, i służyła pobudzeniu zarówno jego zainteresowania, jak i chęci powrotu tak szybko, jak to możliwe. Campbell zasugerował jesienną wizytę jako dobry czas na zbieranie ballad, ponieważ mieszkańcy gór będą zaangażowani w „figle, rolki z bali, łuski kukurydzy,” Lassy bilingi, kawałki arbuza i tak dalej.”Dodała jednak, że tym wydarzeniom” może towarzyszyć nadmierne picie i jeszcze mniej pożądane cechy.”

kiedy Sharp wrócił w 1917 roku, jednym szczególnie frustrującym przedsięwzięciem było wzdłuż kolei, która wybiegła z Asheville do & przez najbardziej wysunięte na zachód hrabstwa Karoliny Północnej. Pisze o podróży: „Balsam znajduje się na najwyższym punkcie linii Asheville – Murphy i ma 3550 stóp wysokości. Pogoda jest jednak tak gorąca, jak to tylko możliwe, a nasze długie włóczęgi po górach dość męczące – tym bardziej, że do tej pory nie trafiliśmy na żadnych śpiewaków, o których moglibyśmy mówić. Faktem jest, że jesteśmy zbyt blisko Waynesville – dużego ośrodka przemysłowego, a mieszkańcy zostali częściowo rozpieszczeni, to jest z mojego punktu widzenia. Domki z bali są dość prymitywne, ale ich właściciele są czyste, schludne i schludne, wyglądają raczej jak pokojówki w szanowanych rodzinach podmiejskich. To smutne, że czystość i dobra muzyka lub dobry gust muzyczny rzadko idą w parze. Brud i dobra muzyka to zwykłe łóżka.”

plama” postępu ” odzwierciedla tylko nutę wielu surowych realiów amerykańskich wędrówek Sharpa. Chociaż jego zbiory rosły, podobnie jak jego wyzwania zawodowe i osobiste. Zawsze czaiła się ruina finansowa, zmuszając go okazjonalnie do rezygnacji z zbierania i powrotu do obiegu wykładów w celu zapewnienia finansowania & wsparcia. Rodzina Sharpa również borykała się z problemami – często zastanawiała się, kiedy i jaki jest stan jego powrotu. Podczas jednej szczególnie długiej nieobecności żona Sharpa doznała udaru mózgu, co wymagało jego nagłego odejścia i późniejszego opóźnienia w powrocie. Ponadto Sharp nie był serdecznym człowiekiem, a jego zdrowie, podobnie jak jego podróże, podążało pozornie niekończącą się serią szczytów i dolin. Pisząc o szczególnie wyczerpującej wycieczce w Kentucky, ” … bardzo rozczarowany Harlan. Jest to brudne, hałaśliwe, wulgarne miasto górnicze. Hotel niemożliwy. Bardzo przygnębiony.”Warto jednak zauważyć, że miał to być jeden z najbardziej produktywnych okresów w kolekcjonowaniu Sharpa-dodanie prawie 200 piosenek do jego kolekcji. Jednak po raz kolejny pojawił się zły stan zdrowia, „” czuję się bardzo źle po przebudzeniu. Temperatura wciąż rośnie. Czujesz się bardzo przygnębiony-czujesz się bardzo chory i beznadziejny.”Tutaj jego asystent pisze:” Cecil wcale nie dobrze … dostał materac (i) spał na podłodze w swoim pokoju.”Dodając do swojego dyskomfortu, Sharp zaczął cierpieć z powodu gwałtownego bólu zębów, co skłoniło lekarzy do wydobycia wszystkich zębów.

pomimo wyczerpującego charakteru jego trzyletniego projektu, wysiłki Cecila Sharpa miały natychmiastowy wpływ na Amerykański folklor, rozrywkę i naukowców. Jego tales & odkrycia wpłynęły na całe pokolenie historyków społecznych, zachęcając ich do większej aktywności w badaniu własnych kultur ludowych. W ciągu dekady współczesna muzyka country zrodziła się z tradycyjnych nagrań balladowych produkowanych w sercu południowych Appalachów. W ramach kursów” Historia „uniwersytety zawierały ukłon w stronę „Dziedzictwa”. Jednak bardziej istotny był wpływ sąsiedztwa. Festiwale muzyczne, spektakle i konkursy zaczęły pojawiać się w kraju i w całym regionie. Asheville ’ s Mountain Dance and Folk Festival, który odbył się po raz pierwszy w 1920 roku, jest przykładem społeczności biorącej to, co Sharp „odkrył” i wplatającej to w tkankę swojego codziennego życia – pomimo ataku postępu i współczesności.

więc następnym razem, gdy usłyszysz walca górskiego, prawdopodobnie nawiedzająca melodia w tle jest jedną z wielu Cecil Sharp napotkanych w zaułkach młodych Stanów Zjednoczonych. Muzyka na następnym tańcu na placu, w którym uczestniczysz, z pewnością wyrosła z europejskich korzeni, które zostały zapełnione przez przesiedleńców. Kilka cech kultury opowiada historię w sposób robi utwór. Ten fakt, bez wątpienia, jest tym, co Cecil Sharp zapewnił sobie, Ameryce, a nawet światu. Muzyka jest z pewnością jednym z więzów, które łączą nasze górskie dziedzictwo.

Tim Osment (M. A. 2008)

uwaga: dla ciekawego i odkrywczego spojrzenia na interakcje między tradycyjnymi muzykami górskimi z początku XX wieku a” zewnętrznymi ” muzykologami, którzy ich poszukiwali, zobacz film z 2000 roku, „Songcatcher”.

Multimedia:

Poniżej prezentujemy Moment cyfrowego Dziedzictwa w radiu:

Źródła

  • C. H. Farnsworth i Cecil Sharp, redaktorzy Folk-songs, Chanteys and Singing Games.
  • Maud Karpeles. Cecil Sharp; his Life and Work
  • Maud Karpeles, editor, the Crystal Spring: English Folk Songs collected by Cecil Sharp.
  • A. H. Fox Strangways, Cecil Sharp.
  • C. E. M. Yates, Dear Companion: Appalachian Traditional Songs and Singers from the Cecil Sharp Collection.
  • http://www.themorrisring.org/more/cs.html
  • http://www.mustrad.org.uk/articles/sharp.htm
  • http://www.answers.com/topic/cecil-sharp
  • http://www.traditionalmusic.co.uk/english-folk-songs/

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.